Suzuka jest stałym torem wyścigowym o długości 5.807 km położonym w prefekturze Mie. Jest to jedyny obiekt w kalendarzu Formuły Jeden i jeden z niewielu na świecie, którego układ przewiduje przecięcie się trasy. Tutaj zostało to zrealizowane przy wykorzystaniu  mostu nad prostą za zakrętem nr 9. Tor został zbudowany w 1962 roku jako tor testowy Hondy(ta funkcja toru nie zmieniła się do dziś, Suzuka wciąż jest "prywatnym" torem testowym japońskiego koncernu), a projekt stworzył duńczyk John Hugenholtz.

   Suzuka jest miejscem wyścigów wielu serii z całego świata, a także jednym z ulubionych torów kierowców i publiczności z racji układu będącego mieszaniną praktycznie wszystkich możliwych zakrętów począwszy od sekwencji esek między zakrętami 3 i 6, przez ciasny nawrót zakrętu nr 11 aż po szybki wielowierzchołkowy łuk 130R. Taka mieszanka powoduje, że nie jest łatwo optymalnie dobrać setup na tym torze tak, żeby w każdym sektorze być konkurencyjnym. W końcu jest to jeden z najtrudniejszych torów na świecie dla samych kierowców. Siedemnaście zakrętów, kilka dohamowań i niespotykana na wielu dzisiejszych torach spora ilość miejsc, w których możliwe jest wyprzedzanie dają układ, który zawsze zapewnia wielkie wyścigowe widowisko. Przerwa w goszczeniu Formuły Jeden po sezonie 2006, która dała możliwość powrotu do kalendarza wyścigu na torze Fuji, była spowodowana koniecznością odnowienia toru i przystosowania go do nowych wymogów bezpieczeństwa.

   Obecnym rekordzistą toru pod względem najszybszego okrążenia kwalifikacyjnego jest Kimi Raikkonen, który za kierownicą McLarena MP4-20 pokonał tor w czasie 1:31.540. Z kolei najwięcej wygranych zaliczył tu Michael Schumacher wygrywając sześć wyścigów, a do ośmiu startując z pierwszego pola.

   Suzuka, Suzuka, Suzuka... Tor, który albo się kocha, albo się kocha jeszcze bardziej. Znam może 2-3 tory, które dają taki uśmiech na twarzy jak się przejedzie bezbłędnie nawet najbardziej prosty zakręt. Suzuka wymusza w kierowcy maksymalne skupienie i wyczucie. Są zakręty gdzie nawet mały błąd, gdzie na innym torze uszedłby niezauważony tutaj może doprowadzić do pokaźnych strat w czasie. Do każdego zakrętu trzeba podejść z osobna i do każdego z maksymalną koncentracją.

   Okrążenie zaczyna się średnio długą prostą, która stanowi jeden z nielicznych fragmentów umożliwiających wyprzedzanie. Osiągane tutaj prędkości są lekko poniżej 310 km/h. Prosta kończy się wlotem w zakręt pierwszy, do którego wpadamy na pełnym gazie, hamujemy delikatnie na apexie i redukujemy bieg do 3 lub 4 w zależności od ustawienia przełożeń skrzyni biegów. Bardzo ważne jest żeby dobrze trafić z wyjściem gdyż zbyt szeroki wyjazd skończy się w najlepszym przypadku poważną walką o utrzymanie bolidu na torze. Następnie czeka nas przeprawa przez "eSkę". Jest to sekwencja następujących po sobie zakrętów. Wchodzimy w zakręt 3 i 4 na biegu 5 i odpuszczamy w razie potrzeby lekko gaz. Gdy już jesteśmy przy zakręcie nr 5 redukujemy bieg do 4 i staramy się płynnie wejść w zakręt 6, Gyaku Bank. Po redukcji przed nim do biegu 3 musimy wyczuć moment i skale otwierania przepustnicy by podjazd pod zakręt 7, Dunlop, był jak najbardziej płynny i dynamiczny. Następnym w kolejce zakrętem w naszej przeprawie przez Suzukę jest Zakręt nr 8, Degner. Hamujemy lekko do niego i redukujemy bieg, a następnie czeka nas kolejne hamowanie do zakrętu nr 9. W obu zakrętach moża zachować się agresywnie. Naszym następnym celem jest zakręt nr 11, który poprzedza zakręt nr 10, który jest praktycznie niezauważalnym łukiem. Po dojechaniu do zakrętu nr 11 trzeba zachować wielką ostrożność by zahamować w idealnym momencie i wyjść z niego na biegu 1 lub 2. Trzeba zrobić to naprawdę dynamicznie, gdyż to jeden z najwolniejszych zakrętów toru i błędne przejechanie tego fragmentu może ";owocować" sporą stratą w czasie. Kolejnym zakrętem podczas naszej podróży jest 200R, to kolejny niezauważalny zakręt, który przejeżdżając traktujemy jako jeden z nielicznych momentów relaksu. Kolejny zakręt/łuk to zakręt nr 13 o fajnej nazwie Spoon. Na wejściu do tego zakrętu jesteśmy zmuszeni przyhamować trochę i zredukować bieg. Staramy się wykorzystać całą szerokość jaką oferuje łuk i w odpowiednim momencie zrzucamy ponownie bieg i łamiemy się w wyjście z tego łuku. Dość szybko i z wyczuciem otwieramy przepustnice, ale trzeba uważać, gdyż ten zakręt może zrobić niespodziankę i na wyjściu może nas wyrzucić za bardzo na zewnętrzną, a to grozi kontaktem z bandą, co zdecydowanie nie jest fajne. Po poprawnym pokonaniu tego zakrętu czeka nas dość długa prosta Crossover, która potem wpada w słynny łuk 130R, pokonujemy go na pełnym gazie osiągając około 300 km/h. Moment tuż po tym zakręcie jest idealnym momentem do wyprzedzenia kogoś, gdyż zbliżamy się do najwolniejszego fragmentu toru. Zakrętów 15 i 16 tworzących szykanę, którą trzeba pokonać wyjątkowo precyzyjnie, uważając z gazem na biegu 1 lub 2. Po przejechaniu tego dość wyzywającego fragmentu toru czeka nas już tylko łuk Casio Triangle, który pokonujemy na pełnym gazie. W ten sposób kończymy nasze kółko po tym magicznym obiekcie.